Φέτος, συμπληρώνουμε 51 χρόνια
από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου και 50 χρόνια από την έναρξη της Μεταπολίτευσης.
Οι μεγαλειώδεις κοινωνικοί αγώνες των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών
στρωμάτων είναι υπεύθυνοι για τις θεμελιώδεις κατακτήσεις της ελληνικής
κοινωνίας (8ωρη-5μερη εργασία, δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και υγεία, κ.λπ.) αλλά
και για βασικές δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες. Οι αστικές
κυβερνήσεις, ήδη από την αρχή της Μεταπολίτευσης, επιχειρούν μια ιστορική
ρεβάνς απέναντι στην Εξέγερση του Νοέμβρη και τις εργατικές κατακτήσεις. Ειδικά
με την έλευση του νεοφιλελευθερισμού και της βαθιάς οικονομικής κρίσης, βασικό
εργαλείο σε αυτήν τους την προσπάθεια έχει σταθεί η οικοδόμηση ενός θηριώδους
Κράτους Έκτακτης Ανάγκης, η διόγκωση του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού και το
ξεπούλημα της δικαιοσύνης. Εκτός από τις αμέτρητες διώξεις, τα κατασκευασμένα
κατηγορητήρια και τις ποινές σε φτωχούς και αγωνιστές, τα τσακάλια της ΕΛΑΣ
έχουν παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο και σε διάφορες δολοφονίες εργατών, μεταναστών
και νέων, οι οποίες ως δια μαγείας, κάθε φορά οφείλονται στην «κακιά την ώρα»,
σε «όπλο που εκπυρσοκρότησε κατά λάθος», σε «ζαρτινιέρες», κ.λπ.


