Στην Ελλάδα, στο Εργατικό Δίκαιο
σημειώθηκε ένα μοναδικό, ενδεχομένως και σε παγκόσμια κλίμακα, ιστορικό
προηγούμενο: Από το 2010 μέχρι και το 2019 (με τις διατάξεις Βρούτση στην
πρώτη, μετά τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., κυβέρνηση της Ν.Δ.) υπέστη ανελέητο
βομβαρδισμό από τις αντεργατικές διατάξεις 12 νόμων και μιας Πράξης Υπουργικού
Συμβουλίου, της περίφημης του Ιουνίου 2012. Στόχος των παρεμβάσεων ήταν η
υποτίμηση των μισθών και ημερομισθίων, η διάλυση των συνδικάτων μέσα από την
απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και η κάθετη πτώση των συμβάσεων εργασίας. Αυτό
έφερε σαν αποτέλεσμα, το ποσοστό κάλυψης των εργαζομένων από συλλογικές
συμβάσεις το 2008 να ήτανε 83,9%, ενώ σήμερα δεν ξεπερνά το 27%-30%. Σύμφωνα δε
με τον ΟΟΣΑ, ανάμεσα στα 27 κράτη-μέλη της Ε.Ε. η Ελλάδα βρίσκεται στην
προτελευταία θέση, με την Πολωνία να ακολουθεί στην τελευταία θέση.